Γυαλιστερές Μπάλες Λάσπης: Dorodango
Γυαλιστερές Μπάλες Λάσπης: Καθηγητής από το Κιότο ανακαλύπτει την ουσία του παιχνιδιού
5 Οκτωβρίου 2001
Σε δημοτικά σχολεία, νηπιαγωγεία και παιδικούς σταθμούς σε ολόκληρη την Ιαπωνία, τα παιδιά χάνονται στον κόσμο της κατασκευής hikaru dorodango, δηλαδή σφαιρών λάσπης που γυαλίζουν. Πίσω από αυτή τη μόδα βρίσκεται ο Καθηγητής Φούμιο Κάγιο (Fumio Kayo) από το Πανεπιστήμιο Εκπαίδευσης του Κιότο. Ο Κάγιο είναι ψυχολόγος που ερευνά το παιχνίδι των παιδιών, και πρωτοσυνάντησε αυτά τα γυαλιστερά dorodango σε έναν παιδικό σταθμό στο Κιότο πριν από δύο χρόνια. Εντυπωσιάστηκε και επινόησε μια μέθοδο κατασκευής dorodango που θα μπορούσαν να ακολουθήσουν ακόμα και τα παιδιά. Μόλις ο Κάγιο δείξει στα παιδιά πώς να φτιάχνουν αυτές τις μπάλες λάσπης, αυτά απορροφώνται από τη διαδικασία διαμόρφωσης μιας σφαίρας και δίνουν όλη τους την ενέργεια στο γυάλισμα της μπάλας μέχρι να λάμψει. Σύντομα, το dorodango γίνεται ο μεγαλύτερος θησαυρός του παιδιού. Ο Κάγιο βλέπει σε αυτό το φαινόμενο την ουσία του παιχνιδιού των παιδιών και έχει γράψει ακαδημαϊκές εργασίες επί του θέματος. Οι μπάλες λάσπης θα μπορούσαν επίσης να προσφέρουν νέες γνώσεις σχετικά με το πώς το παιχνίδι βοηθά την ανάπτυξη των παιδιών.
Ο Καθηγητής αναπτύσσει μια μέθοδο
Μέσα στο γραφείο του στο πανεπιστήμιο, ο Κάγιο φυλάει ένα dorodango σε ένα ξύλινο κουτί, τυλιγμένο σε ύφασμα. Η γυαλιστερή μπάλα από αποξηραμένη λάσπη έχει διάμετρο οκτώ εκατοστά (περίπου τρεις ίντσες) και είναι χρώματος κεχριμπαριού με μια υποψία σκούρου πράσινου. Ο Καθηγητής Κάγιο ανέπτυξε τη δική του κλίμακα για τη μέτρηση της γυαλάδας ενός dorodango, και αυτή η συγκεκριμένη βαθμολογείται με «4». Το πιο γυαλιστερό dorodango βαθμολογείται με «5», και ο Κάγιο κρατάει ένα από αυτά στο σπίτι του.
Ο Κάγιο ενδιαφέρθηκε για πρώτη φορά για τα dorodango τον Μάιο του 1999. Στο πλαίσιο της έρευνάς του στην αναπτυξιακή ψυχολογία, ο Κάγιο επισκεπτόταν έναν παιδικό σταθμό στο Κιότο μία φορά την εβδομάδα. Όταν ο Κάγιο έφτιαξε μπάλες λάσπης μαζί με τα παιδιά, μια δασκάλα στον παιδικό σταθμό του είπε: «Θα σου δείξω ένα αληθινό dorodango», και προχώρησε στο να του παρουσιάσει ένα λαμπερό.
Γιατί να γυαλίζει ένας σβόλος λάσπης; Ο Κάγιο κυριεύτηκε από αυτή την απορία και προσπάθησε να ξεπεράσει τη δασκάλα του παιδικού σταθμού. Αλλά μετά από πολλές προσπάθειες, διαπίστωσε ότι απλά δεν μπορούσε να φτιάξει μια γυαλιστερή μπάλα λάσπης. Κάποτε νόμιζε ότι είχε πετύχει, αλλά μετά από λίγες μέρες η μπάλα λάσπης έχασε τη λάμψη της. Μέσω 200 αποτυχημένων πειραμάτων και ανάλυσης με ηλεκτρονικό μικροσκόπιο, ο Κάγιο μπόρεσε τελικά να επινοήσει μια μέθοδο κατασκευής dorodango που μπορούσε να ακολουθήσει οποioσδήποτε, συμπεριλαμβανομένων των παιδιών.
Εκπληκτική συμπεριφορά
Όταν ο Κάγιο δίδαξε τη νέα του μέθοδο στα παιδιά, αυτά ενθουσιάστηκαν. Τα παιδιά περνούσαν πολλή ώρα ζυμώνοντας τη λάσπη και στη συνέχεια γυαλίζοντάς την μέχρι να λάμψει. Σύντομα, τα παιδιά δέθηκαν με τις μπάλες λάσπης τους και τις θεωρούσαν θησαυρό, ακόμη κι αν το σχήμα τους ήταν κακό ή αν δεν γυάλιζαν.
Κατά τη διαδικασία κατασκευής των dorodango, τα παιδιά επέδειξαν συμπεριφορά που ήταν εκπληκτική από την οπτική γωνία της αναπτυξιακής ψυχολογίας. Ένα παιδί δύο ετών περπατούσε πίσω από τον Κάγιο, μιμούμενο τις κινήσεις του. Στα τρία, τα παιδιά πλησίαζαν δίπλα του και του άρπαζαν το χώμα. Τα παιδιά τεσσάρων και πέντε ετών προσποιούνταν ότι τον αγνοούσαν από εγωισμό, αλλά στη συνέχεια μπορούσε κανείς να τα δει να εργάζονται με αποφασισμένες εκφράσεις στα πρόσωπά τους. Τα παιδιά μοιράζονταν επίσης πληροφορίες για το πού θα βρουν το καλύτερο χώμα και άμμο για την κατασκευή dorodango, ή μερικές φορές κρατούσαν αυτές τις πληροφορίες μυστικές. Τα dorodango έγιναν διάσημα σε ολόκληρη την Ιαπωνία όταν ο δημόσιος ραδιοτηλεοπτικός φορέας NHK (Japan Broadcasting Corp.) ασχολήθηκε με το φαινόμενο σε μια εκπομπή που μεταδόθηκε πανθνικά τον Ιούνιο του 2001.
Στον τομέα της αναπτυξιακής ψυχολογίας μέχρι τώρα, το παιχνίδι που ανέπτυσσε τη φαντασία και τη δημιουργικότητα των παιδιών, όπως το παιχνίδι ρόλων και η ζωγραφική, θεωρούνταν σημαντικό. Αλλά ο Καθηγητής Κάγιο διερευνά το αν η αναπτυξιακή ψυχολογία έχει παραβλέψει κάτι πολύ σημαντικό: τον πειραματισμό που αναλαμβάνουν τα παιδιά σε καθημερινές δραστηριότητες όπως το φαγητό, το ντύσιμο και ο ύπνος. Αισθάνεται ότι η κατασκευή γυαλιστερών μπαλών λάσπης είναι ένας καλός τρόπος για να αναζητηθεί η ουσία του παιχνιδιού των παιδιών. Ο Κάγιο πιστεύει ότι οι απαντήσεις βρίσκονται μέσα στις καρδιές των παιδιών και συνεχίζει να επισκέπτεται τον παιδικό σταθμό μία φορά την εβδομάδα.
Πώς να φτιάξετε ένα λαμπερό Dorodango
Διαμόρφωση: Πλάστε λίγη λάσπη στο χέρι σας και πιέστε για να φύγει το νερό, ενώ παράλληλα σχηματίζετε μια σφαίρα.
Πρόσθεση ξηρού χώματος: Προσθέστε λίγο στεγνό χώμα στο εξωτερικό και συνεχίστε να διαμορφώνετε απαλά τη λάσπη σε σφαίρα.
Στερεοποίηση: Όταν η μάζα στεγνώσει, πιέστε τη γερά με τα χέρια σας και τρίψτε την επιφάνεια μέχρι να αρχίσει να εμφανίζεται μια λεία μεμβράνη.
Τρίψιμο με πούδρα χώματος: Τρίψτε τα χέρια σας στο έδαφος, χτυπώντας απαλά και τρίβοντας το λεπτό, πουδρένιο χώμα πάνω στη σφαίρα. Συνεχίστε αυτή τη διαδικασία για δύο ώρες.
Πρώτη σφράγιση: Σφραγίστε την μπάλα σε μια πλαστική σακούλα για τρεις ή τέσσερις ώρες.
Επανάληψη: Αφού αφαιρέσετε τη σφαίρα, επαναλάβετε το βήμα 4 και στη συνέχεια σφραγίστε ξανά τη σφαίρα σε μια πλαστική σακούλα.
Τελικό γυάλισμα: Βγάλτε την μπάλα από τη σακούλα και, αν δεν είναι πλέον υγρή, γυαλίστε την με ένα πανί μέχρι να λάμψει.
Copyright (c) 2001 Japan Information Network. Επιμέλεια Japan Echo Inc. με βάση εγχώριες ιαπωνικές ειδησεογραφικές πηγές. Τα άρθρα που παρουσιάζονται εδώ προσφέρονται για σκοπούς αναφοράς και δεν αντιπροσωπεύουν απαραίτητα την πολιτική ή τις απόψεις της Ιαπωνικής Κυβέρνησης.
Αρχικό κείμενο
https://web-japan.org/trends01/article/011005sci_r.html
Μεταφράσει με την βοήθεια του Gemini
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου